لمس تو

من از نقش تبسم های زخمی بر لبانم ، 

و از عمق جراحتهای احساسم ، 

که از زیبایی چشمان تو ، 
در شعر من ، بر جای مانده 

برای روح مغلوبم هزاران واژه ی مجروح و زخم خورده می سازم .

من از آغاز شب تا صبح امروز ، 
با آیه های عشق در خلوت ، تو را با شعر می خوانم .

تو را تکرار کنان بر دفترم ترسیم می سازم .

و از مفهوم نام تو ،

 در آن تاریکی ممتد... 

هزاران شعله کوچک ، هزاران روشنک با یاد تو
 در قلب شب تصویر می سازم .

و آنگاه بی رمق با روشنک های خیالی ، 
تا سحر بیدار می مانم .

و من بی وقفه با فریاد، تو را با شعر می خوانم .

تو را در لحظه دلتنگی و تردید ،

درون شعرهایم می یابم .

و این راهیست برای لمس تو ،

میان واژه های بالغ احساس .